Na het afronden van de opleiding Ritueelbegeleider, heb ik hier en daar mijn licht opgestoken over de mogelijkheden om aan de slag te gaan als ritueelbegeleider/spreker. Nu ben ik rustig aan het veld aan het verkennen. Op de Veluwe zijn de (vooral protestantse) kerk en de bijbehorende rituelen diepgeworteld in de samenleving. Mij valt op dat mensen of zich hierin herkennen en veilig voelen, of zich hiervan hebben gedistantieerd. En alles daartussenin. Zingeving komt dan niet meer duidelijk van een kerk of bepaalde richting. Die wordt meer ingegeven door persoonlijke ervaringen, voorkeuren, sport, hobby’s. Het is nog niet altijd gewoon dat die ‘andere manier van zingeving’ ook een plek krijgt wanneer iemand overlijd. Dan kan het moeilijk zijn een keuze te maken: Vraag ik iemand van de (oude maar niet meer zo vertrouwde) kerk? Of ‘doen we er niets meer aan’ en kiezen we voor een formele, nette uitvaart? Of zijn er nog meer mogelijkheden? Ja, die mogelijkheden zijn er, maar nog niet algemeen bekend bij mensen. Ik denk dat er groeimogelijkheden zijn voor onafhankelijke sprekers/ritueelbegeleiders. Daar wil ik aan bijdragen. Niet met stoom en kokend water, maar rustig, stap voor stap ervaring opdoen en kansen met beide handen en een groot hart aanpakken.